Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ

Όταν γεννήθηκε ο γράφων, ο δικτάτορας Ιωαννίδης ήταν ήδη στη φυλακή. Όταν καταδικάστηκε από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών στην εσχάτη των ποινών, πολλοί θεώρησαν ότι είχε αποδοθεί δικαιοσύνη για έναν άνθρωπο, ο οποίος ουδένα σεβασμό έδειξε προς το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία και, το χειρότερο απ’ όλα, βαρύνεται με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Φυσικά, ο στοιχειώδης ανθρωπισμός επέβαλε την μετατροπή της ποινής του σε ισόβια κάθειρξη, ενώ κάθε μεταγενέστερος νόμος του ελληνικού κράτους, που προέβλεπε τη δυνατότητα ασκήσεως ενδίκων μέσων και βοηθημάτων εκ μέρους των ισοβιτών, δεν ίσχυσε για τον κ. Ιωαννίδη και τους συγκατηγορουμένους του.
Προσφάτως και, συγκεκριμένα, στις 11 Ιουνίου 2008, ο κ. Ιωαννίδης υπέβαλε αίτηση περί αναστολής εκτελέσεως της ποινής του για λόγους υγείας. Στην αίτησή του αυτή επικαλείται σωρεία λόγων υγείας, που επιβάλλουν, κατά την άποψή του, την αποφυλάκισή του, πλην, όμως, ουδόλως εμφανίζεται να έχει μετανοήσει για τις πράξεις, για τις οποίες καταδικάστηκε, αναφέρεται δε στους θανόντες της νύχτας της 17ης Νοεμβρίου 1973, λέγοντας ότι σκοτώθηκαν από αδέσποτες σφαίρες. Ο λύκος και αν εγέρασε και άσπρισε το μαλλί του!
Όσα Μ.Μ.Ε. ασχολήθηκαν με την περίπτωση του κ. Ιωαννίδη και της προσπάθειας, που για μια, ακόμα, φορά καταβάλλει, προκειμένου να αποφυλακιστεί, εστίασαν κυρίως στο γεγονός ότι ο πρώην ισχυρός άνδρας της χούντας δεν έχει μετανοήσει για όσα έκανε την περίοδο της παντοδυναμίας του. Αρκετά, μάλιστα, εξ αυτών ,ηλεκτρονικά και έντυπα, αφήνουν να εννοηθεί ότι επ’ ουδενί λόγω δεν πρέπει να γίνει δεκτή η νέα αυτή αίτηση του κ. Ιωαννίδη.
Αν διαφέρει σε κάτι η Δημοκρατία από τις λοιπές μορφές διακυβέρνησης μιας χώρας, αυτό είναι ο τρόπος αντιμετώπισης όσων την περιφρόνησαν ως μορφή διακυβέρνησης μιας χώρας. Συγκεκριμένα, τα απολυταρχικά καθεστώτα, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, ανέκαθεν επεφύλασσαν την πιο απάνθρωπη αντιμετώπιση στους πολιτικούς τους αντιπάλους. Δεν είναι δα τόσο μακρυνή η εποχή, που τα ξερονήσια της Ελλάδος είχαν γεμίσει με πολιτικούς κρατουμένους. Στον αντίποδα, υπήρχαν τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού, που εξόντωναν παντοιοτρόπως τους αντιφρονούντες. Το «ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ ΓΚΟΥΛΑΓΚ» του Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν αλλά και «ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ» του Μίλαν Κούντερα καταδεικνύουν την αντιμετώπιση, που τα κομμουνιστικά καθεστώτα επεφύλασσαν για όσους θεωρούσαν επικίνδυνους (αν ο Λούντβιχ, ήρωας του παραπάνω βιβλίου του Κούντερα, δεν υπέστη τα δεινά των προσώπων, των οποίων την τύχη περιγράφει ο Σολτζενίτσιν). Αντίθετα, η Δημοκρατία μπορεί να επιφυλάσσει βαρύτατες ποινές σε όσους την πολεμούν, πλην, όμως, ούτε τους συνθλίβει ούτε τους εξοντώνει. Ο Έρικ Χόνεκερ, για παράδειγμα, πέθανε ελεύθερος, έστω και αυτοεξόριστος.
Επίσης, η Δημοκρατία επιτρέπει και πρέπει να επιτρέπει να ακουστούν όλες οι φωνές, ακόμα και οι πιο συντηρητικές, ακόμα και οι πιο αντιδραστικές. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι θα μπορεί να επιτραπεί να ακουστεί μια φωνή, η οποία προτρέπει σε πράξεις, που στόχο έχουν την ανατροπή του παρόντος πολιτεύματος, αλλά η σωστή Δημοκρατία έχει, νομίζω, τους κατάλληλους μηχανισμούς αυτοπροστασίας. Απλά, η Δημοκρατία επιτρέπει στον καθένα από μας να εκτεθεί. Και με την έκθεση αυτή, εννοούμε τόσο την προβολή των απόψεων ενός προσώπου ή μιας ομάδος αλλά και την αρνητική έκθεση, ήτοι τη γελοιοποίηση κάποιου προσώπου, οι απόψεις του οποίου έρχονται σε ευθεία αντίθεση τόσο με την ιστορία ενός τόπου όσο και με την κοινή λογική. Αλλά αυτό είναι το υπέρτατο αγαθό της Δημοκρατίας, ότι, δηλαδή, επιτρέπει σε κάθε πρόσωπο, που την περιφρονεί, να αποκαλυφθεί και να κριθεί από κάθε τρίτο.
Στην περίπτωση του δικτάτορα Ιωαννίδη, έχουμε έναν άνθρωπο, η πολιτεία του οποίου προδίδει ένα πρόσωπο γεμάτο περιφρόνηση προς τη Δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό αλλά και τις βασικές αρχές του πολιτισμού μας, όπως την υποχρέωση του σεβασμού της ζωής των τρίτων αλλά και της κοινής λογικής (γιατί πως αλλιώς ερμηνεύεται η δήλωσή του ότι οι νεκροί του Πολυτεχνείου σκοτώθηκαν από αδέσποτες σφαίρες;). Σαφώς και θεωρεί ότι έχει ξεχαστεί ο βίος του την εποχή, που ήταν ο αόρατος πλην παντοδύναμος δικτάτορας και, σε κάθε περίπτωση, επιμένει, θα πουν πολλοί, να επικαλείται τον ανθρωπισμό και την επιείκεια, αρχές, που ο ίδιος ουδέποτε σεβάστηκε.
Από την άλλη, όμως, πλευρά, τι κίνδυνο, άραγε, αποτελεί ένας άνθρωπος 86 ετών, χωρίς την παραμικρή πολιτική δύναμη; Άντε να δεχθώ ότι το 5%, που ψηφίζει το ΛΑ.Ο.Σ., θα τον υποδεχθεί με ανοικτές αγκάλες, άποψη που έχει υποστηριχτεί αλλά αμφιβάλλω λιγάκι γι’ αυτό. Και πάλι αποτελεί αυτό απειλή για τη Δημοκρατία; Ή μήπως θα ενισχυθούν τα ποσοστά του συγκεκριμένου κόμματος από την έξοδο του δικτάτορα Ιωαννίδη από τις φυλακές; Όσοι διατείνονται κάτι τέτοιο, μάλλον υπερβάλλουν. Διότι το εν λόγω αποτελεί ένα απομεινάρι μιας εποχής, που κανένας δεν έχει ξεχάσει άλλα η πορεία της Ελλάδος από τη μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας αποδεικνύει ότι κανένας δεν επιθυμεί να ξαναζήσει. Με την ίδια λογική, κάθε ακροδεξιό κόμμα της Ελλάδος θα έσπευδε αν αξιοποιήσει πολιτικά τον αποφυλακισθέντα εδώ και καιρό Παττακό.
Έπειτα, στοιχειώδεις λόγοι επιείκειας, την οποία επαναλαμβάνω ότι δεν έδειξε κατά την «πολιτική» θητεία του ο κ. Ιωαννίδης, επιτάσσουν να αποφυλακιστεί ένας άνθρωπος, ο οποίος και 86 ετών είναι και, πολύ πιθανόν, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας, αν αποδειχτεί κάτι τέτοιο. Δε γνωρίζω κάποιο λόγο, που να επιβάλλει να πεθάνει κάποιος μέσα στη φυλακή. Ακόμα και ο μεγαλύτερος εγκληματίας του κόσμου κάποια στιγμή πρέπει να αποφυλακίζεται. Διότι η Δημοκρατία δεν εκδικείται αλλά οφείλει να επιδεικνύει τις αρχές, που τη συνιστούν, ακόμα και σε όσους την περιφρονούν.
Δε γνωρίζω, αν το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών ή οποιοδήποτε άλλο αρμόδιο όργανο θα κάνει δεκτή την αίτηση αποφυλάκισης του δικτάτορα Ιωαννίδη. Δε γνωρίζω, αν συντρέχουν, πράγματι, λόγοι υγείας και κινδυνεύει από τη συνέχιση της εκτέλεσης της ποινής του να υποστεί ανήκεστο βλάβη. Σίγουρα, όμως, η Δημοκρατία στη χώρα μας δεν διατρέχει τον παραμικρό κίνδυνο από την παρουσία του κ. Ιωαννίδη ανάμεσά μας
http://periousios.blogspot.com/